Gisteren werd ik in Londen losgelaten als een heuse toerist. En zo heb ik me dan ook gedragen. Vroeg uit het hotel vertrokken (9.00 uur en na een heel stevig ontbijt) om direct maar de Underground te pakken naar Westminster. Al kijkend op het metrokaartje kwam ik er achter dat Buckingham Palace eerst voorbij kwam. Toch maar ietsje eerder uitgestapt, want changing the guards leek me ontzettend leuk om te zien. Blijkbaar wisselen ze in de winter niet erg vaak van poppetjes, want de eerstvolgende wissel zou zaterdag zijn. Verder wel leuk die lange bontmutsen en stalen gezichten.
En nog een filmpje van een bontmuts:
Toen ben ik maar lopend naar the ‘armory’ gegaan. Lekker een wandelingetje door het park, alwaar de Londen Eye zich oprichtte boven de hoogbouw. Bij die ‘armory’ zouden paarden en bewakers in vol ornaat zijn, dus ik had me weer helemaal opgeladen om de toerist uit te hangen. Ik trof een leeg plein aan en de teleurstelling was dan ook best groot. Nadat de treurnis was verdwenen ben ik midden over het plein gelopen en onder het tunneltje door om zo Westminster aan te doen. Zie ik ineens uit een spelonk van het tunneltje een raar poppetje lopen die nét voor me uit liep. Rode overgooier aan en grote belachelijke schoenen waar ie nogal moeilijk op leek te lopen.
Uiteraard een fotootje gemaakt en op naar de volgende attractie. “Wesminster it is!”
Ik was me er niet van bewust dat Big Ben (grote Bennie voor ons Hollanders) ook bij het parlement stond. Alweer een gelukje. In de verte was trouwens de Londen Tower Bridge te zien en dat was het één na laatste wat ik nog wilde zien.
Voor de Tower Bridge heb ik toch maar de Underground gepakt. Het leek me nét iets te ver lopen en ik had al spierpijn in mijn scheenbenen en knieholtes…
Ritje met de Underground deed er maar 7 minuten over om praktisch naast de Tower Bridge uit te stappen. Waarom moeilijk als het makkelijk kan?
Indrukwekkend die brug! Ik ben er even overheen gelopen en het loopt net zo massief als dat ie er uit ziet.
Onderweg kwam ik langs Downingstreet. In de jaren zestig van de twintigste eeuw was Downingstreet aan de buitenkant voor een ieder toegankelijk. Vanwege veiligheidsredenen is dat nu (vanaf in elk geval 2000), niet meer mogelijk, en kan je het gebouw alleen bekijken vanaf Whitehall.
Het laatste wat ik wilde zien was Oxford Street. Een heeeeele lange/grote winkelstraat waar ik vast wel een souvenirtje voor mijn twee thuisblijvers kon kopen. Dat bleek toch iets lastiger. Ik had namelijk nog maar 35 pond en alles wat ik echt leuk vond was duurder. Pinnen wilde ik niet, want dan blijf ik nog met die ponden zitten.
Uiteindelijk besloten (na de Oxford Street op en neer te hebben gelopen) om dan toch maar niets mee te nemen.
We hadden met de rest van de groep afgesproken op station Tottenham Hale. Ik wilde daar goed op tijd zijn en stapte al om 15.15 uur het station uit op zoek naar een fijne kop koffie, toiletbezoekje en rust in mijn (scheen)beentjes. Ik heb daar bij een koffiehuis een medium koffie besteld, waarbij ik (toen ik de kom kreeg) wel heb gevraagd of ze daadwerkelijk mij de medium hebben gedaan. Dat hadden ze….. Sjemig, wat een sloot koffie!
yay voor touristCarlo! Jij daar gewoon, belacheloos, ik was me er niet van bewust dat dat deze week was. Lucky You!
En ik had graag naast jou gezeten om zo’n sloot koffie weg te werken!
xx
Fijn dat je het zo leuk hebt gehad.
En we hebben het allemaal goed kunnen volgen.
Liefs