Gisteren en vandaag is Elske op visite en we hebben er maar gelijk een hoop foto’s van geschoten en ook nog een filmpje gemaakt.
Die twee vermaken zich prima en waar de een is, is de ander niet ver vandaan.

Het slapen ging eigenlijk best wel goed. Isabel was natuurlijk weer als eerste wakker, maar Elske houdt wel van uitslapen. Rond 08u00 zaten we aan het ontbijt en daarna zo snel mogelijk: Speule!!

Vanmiddag zaten we met z’n drieën te wachten totdat Elske wakker werd. Wat slapen kan die meid zeg!
En nu snel naar ‘Arnbarg.

Vroeger, toen ik nog klein en schattig was, ging ik vaak bij mijn vader op de voet zitten zodat hij met mij de kamer kon doorlopen. Ik herinner me nog dat ik dat erg leuk vond.
Isabel klampte zich ook aan mijn been vast en ik moest gelijk aan die momenten denken. Nog wat voorzichtig rondschuivelen, maar volgens mij vind ze het erg leuk. Ik heb voor de nostalgie maar wat sephia toegevoegd…

Gisteren is Adinda naar tante Joke en ome Joop geweest. Isabel voelde zich daar direct op haar gemak en kon het goed vinden met oma Joke en opa Joop.

Al enige tijd geen verhaaltje gemaakt, maar dat gaan we vandaag weer rechtzetten.
Na het gebruikelijke ritueel vanmorgen: Buiten de lijntjes gepoept, pap gegeten en spelen, begon ze zowaar blokken te stapelen. Eerder maakten wij de stapel en knikkerde zij deze om. Is ook leuk!

Het MST is binnen onze familie natuurlijk geen onbekend gegeven. Ik heb er 6 jaar gewerkt en mijn moeder nog veel langerderder. Isabel gaat ook de zorg in. Zondag hebben we namelijk een overduidelijke demonstratie gekregen over het vak dat ze nu al beheerst, namelijk Beddentransport. Geraffineerd schuift ze het bedje heen en weer in de kamer.
Let op: het draai dilemma wordt wel heel aardig opgelost.

De laatste dagen wil Isabel steeds vaker naar buiten en dat laat ze merken. Heel soms loopt ze los, maar veel vaker ben je zelf het haasje en moet je met haar aan de hand lopen. Bij de buren van Jos en Truus stond een beeldje van een uil op de schutting. Het resultaat:

De komende weken zal ik meer gaan loggen met meer foto’s en filmpjes, want mijn papa is ziek.
Voor wie het nog niet weet: hij krijgt op dit moment een chemokuur en moet dus erg lang in het ziekenhuis liggen en doordat ik meer ga loggen ziet hij toch Isabel. Dus jullie hebben geluk!
Nu wat luchtiger: De filmpjes voor opa.

Donderdag had Isabel veel last van spuitluiers en vreselijke rode billetjes. Schoonmaken ging in ieder geval niet geruisloos en oma enschede had het er maar druk mee. Gelukkig gaat het nu wat beter. Het is nog steeds rood, maar de pijn lijkt veel minder te zijn geworden.

En nu zwaaien:

Vandaag was het weer keurig met Isabel. Ze heeft weer enorm veel gegeten: 200 ml pap, bijna 3 boterhammen (zonder korstjes), 1/2 ei, 1 mandarijn, bijna 1 banaan, een ontbijtkoekje, 200 gram groentehapje en een beetje yoghurt.

Vandaar ook dat in iedere luier wel een bruine streep zit. De ene keer wat breder en langer dan de andere keer.
Verder heeft ze ook weer gelopen vandaag. Na enig overleg is het ook gelukt dit op film vast te leggen.
Inclusief bonusmateriaal!

Zoals verwacht: Ze kan lopen, alleen nu veel verder dan afgelopen donderdag.
Sjek hier de film:

We waren zo blij verrast, dat we de ouders direct gebeld hebben. Mijn ouders waren er zo snel, dat het wel leek of ze alles hebben laten vallen en direct in de auto zijn gestapt. Dit bleek niet zo te zijn, maar vond ik wel leuk om te vertellen.
Het duurde niet lang of Adinda’s ouders kwamen ook.

Isabel heeft vanwege haar prestatie ook nog een kadootje gekregen. Ook daar was ze heel blij mee. Ze had zelfs al direct in de gaten dat het kadootje voor haar was.

Nu wij ook toegetreden zijn tot het dreumesschap, hebben wij vandaag natuurlijk Snieklaas mogen verwelkomen in Enschede.

Eerst zouden we niets doen dit weekend, maar aangezien Isabel nog lekker in haar vel zat, hebben we toch Snieklaas opgezocht. Ziekte doet namelijk de ronde in onze familie en dan met name aan mijn kant. Mijn moeder is nu herstellende, maar ze had het flink te pakken. Ons etentje vanwege het 43-jarige huwelijk van mijn ouders heeft toch enige besmetting veroorzaakt in het gezin van m’n broer. Heel vervelend en hopelijk zijn ze allemaal snel weer virus vrij.

Hieronder een aantal foto’s. Je ziet ook een motorrijder. Da’s Ollie, die samen met zijn vader en broer mee hebben gedaan aan de Heroes Legend. Een soort Parijs Dakar. Zij zijn afgelopen maandag weer terug in Nederland gekomen en ik moet echt deze week op bezoek om eens de verhalen te horen.

Isabel heeft zich uitermate goed vermaakt bij de intocht. Ze heeft vanwege de indrukken zelfs haar middagslaapje overgeslagen, maar naast die indrukken is ze natuurlijk erg bezig met staan. Om de haverklap klampt ze zich vast aan een tafel o.i.d. en hup, daar staat ze weer met een brede grijns op haar gezicht. We worden nu dus druk…

Enige nostalgie is nog terug te zien op Youtube:
[youtube]p5OipdkBlyI[youtube]

Een bewogen week voor Isabel. Ditmaal probeert ze te gaan staan, wat zonder hulp nog niet echt lukt, maar de hoeveelheid hulp is flink minder aan het worden. Wanneer ze ondersteund én gestimuleerd wordt, staat ze in no-time!
En dat vindt ze leuk, dus het is af en toe zitten, staan, zitten, staan, enz.

“Opruimen” vindt ze ook leuk. Steeds verdwijnen blokjes of knuffels in de kist of in een doosje. Op zich handig zou je zeggen, MAAR speelgoed uit de kist halen is toch veel leukerder.

Ook nog minder goed nieuws:
Afgelopen donderdag moest ze naar het CB. Eerst op de weegschaal (8839 gram), daarna op het meetlint (74,3 cm). So far, so good. Na een kort gesprek met de CB mevrouw, moest ze haar spuitjes hebben en dat was geen geen goed plan.

Uiteraard moest ze er van huilen, maar minder dan ik gedacht had. Even heftig en daarna sikkeneurig. Thuis was ze eigenlijk goed te pas. Wel veel slapen, maar dat deed ze de vorige keer ook. De ellendigheid begon de volgende ochtend. Laten we zeggen: “Ze had een beetje een rot ochtend…”

Eten geven (of voederen, wat je wil) doen Adinda en ik heel verschillend. Hoe minder smeren hoe fijner is mijn motto. Adinda laat haar gerust alles onder smeren en da’s eigenlijk ook het beste. Zo leert ze zelf eten en uiteindelijk is dat de bedoeling.

Gisteren zijn we met haar naar de stad geweest. Gewoon om een paar spulletjes te halen. Wandelwagen mee en daar gingen we. Isabel heeft het dan prima naar haar zin, want dan kan ze mensen kijken en da’s natuurlijk heel leuk om te doen. We hebben direct maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om een buggy te kopen. Wel een beetje prijzig, maar kwaliteit en gemak staan voorop. Als het goed is kunnen we deze woensdag ophalen.