Vandaag mijn papadag gehad en Isabel en ik hebben ons prima vermaeckt. Vanmorgen kwam eerst om 9u00 een vriend van me met zijn computert. Even wat aan te fiksen en een uurtje later was het ook weer in orde. Isabel heeft lekker gespeeld intussen.
Daarna kwam de KPN meneer onze nieuwe decoder brengen. Blijkbaar is het bij de KPN beleid dat monteurs spullen afleveren. Belachelijk, maar wij hebben nu ook op de slaapkamer digitale teevee.
Na Isabels middagslaapje hebben we een bezoekje gebracht aan onze eigen konijnen en het kostte me moeite om Isabel weer terug naar binnen te krijgen. Ze schreeuwde constant: “o-ijntj!”. Maar die verrekkelingen kwamen maar niet…
Later die middag zat ik Little People onder bekers te verstoppen, waar ze ontzettend van genoot en opeens zei ze: “Die, die, DIE!” en ze wees naar het dressoir. Ik zei tegen haar: “Ja, ga maar pakken” en had geen idee wat ze bedoelde. Plots liet ze de salontafel los en liep naar het dressoir. Ik had niet eens de tijd op op te staan en haar eventueel te behoeden voor het vallen. Was ook niet nodig; Ze had in zeer korte tijd de ca. 3 meter overbrugd en grijnsde triomfantelijk achterom.
Een hieperdepiep hoera was wel op z’n plaats.
Gut, wat een wijffie is het toch!
Afgelopen weekend was het zover. Met de familie Bouwman naar het Land van Bartje in een hele mooie bungalow.
De eerste nacht was een beetje slapeloos… Elske en Isabel waren de hoofdrolspeelsters daarin. Beide konden blijkbaar niet aarden in de nieuwe omgeving. Dit probleem leek de volgende nacht geheel opgelost. Eindelijk voor iedereen een goede nachtrust. De laatste nacht was Isabel weer onrustig en kreeg rond half 4 honger. Na een banaan en een toetje heeft ze ook weer aan de slaap toegegeven.
Dat waren de nachten.
De dagen waren erg leuk met alle kinders. Bente stond het hele weekend op de preekstoel. Ze was ontzettend aan het kletsen en heel soms begreep ik er geen snars van. Timme vond ook alles prachtig en speelde veelvuldig met de Little People die we mee hadden genomen. Isabel is de laatste weken al idolaat van opa. Maakt niet uit welke opa, als er maar 1 in de buurt is. Regelmatig hoorde je weer een piepstemmetje: “ôôôôôôôôôôôôôôô-pa”. Grappig!
Zaterdag zijn we gaan zwemmen. Erg leuk allemaal. Timme ging met Peter van de grote glijbaan en dat vond ie eerst wel een beetje eng. Na een langzame testrun wilde hij “nog een keer! nog een keer!”. Bente was heerlijk semi-alleen aan het zwemmen. Ze is ook al een hele grote meid.
En weer het stelletje Isabel en Elske: Beiden dobberend in een zwemband, genieten van alles wat er omheen gebeurde. Na de middagmaaltijd (aan de rand van het zwembad) zijn we erachter gekomen dat zwemluiers helemaal geen plas tegenhouden. Isabel liet doodleuk alles bij Adinda over de benen lopen.
Zondagochtend hebben we oma het kado gegeven. Iedereen stond om het bed en zag er fris gewassen uit. Dat was wel even een leuk momentje. Verder hebben we later nog heerlijk met de kinderen in de ballenbak gespeeld. Da’s op zich al een hele tour om die kinderen bij te houden. Conditioneel ook een onmogelijke taak. Gelukkig was Isabel nog niet erg snel, maar ook dat zal snel genoeg veranderen.
Rond 15 uur kregen we een goed geregelde gourmet om de deur geschoven. Piekfijn in orde hoor!
En ik? Ik was het hele weekend snotterig met hoofdpijn en weinig energie. Een beetje ziek dus.
Ik heb me wel vermaakt!
Zoals verwacht: Ze kan lopen, alleen nu veel verder dan afgelopen donderdag.
Sjek hier de film:
We waren zo blij verrast, dat we de ouders direct gebeld hebben. Mijn ouders waren er zo snel, dat het wel leek of ze alles hebben laten vallen en direct in de auto zijn gestapt. Dit bleek niet zo te zijn, maar vond ik wel leuk om te vertellen.
Het duurde niet lang of Adinda’s ouders kwamen ook.
Isabel heeft vanwege haar prestatie ook nog een kadootje gekregen. Ook daar was ze heel blij mee. Ze had zelfs al direct in de gaten dat het kadootje voor haar was.
Ze is de laatste weken steeds aan het oefenen en vorige week zette ze 2 stapjes los, maar die tellen we niet echt mee.
Vandaag echter een heel ander verhaal, met als getuigen Adinda, ik en oma Enschede.
5 stapjes zette ze zonder zich aan iemand vast te houden!
We hebben er nog geen filmpje van, maar we zullen dit weekend er ons best voor doen.
Echt wel!
Isabel is helemaal in to haar sesamstraat poppen. Iedere pop krijgt de aandacht; Vorige week was Bert helemaal ‘de bom’ en nu is Tommy dé pop om stevig te knuffelen. Ben benieuwd op Piño, Elmo of Ernie nog aan de beurt komen.
Ons meisje doet het goed. Ze is, vanwege haar mentale sprongetje, erg verbonden met diegene die op haar let op dat moment. Wanneer ze bij Oma Enschede is, dan kan oma geen kant op. Wanneer ik mijn papadag heb, kan ik nergens uit beeld lopen, maar wanneer Adinda thuis is ‘loopt’ ze over. Eerst van enthousiasme, maar dat doet ze toch al bij iedereen die ze even niet heeft gezien, en daarna kan Adinda geen stap verzetten zonder haar in jammeren te laten uitbarsten. En jammeren kan ze. Soms bij het hysterische af….
Gisteren werd ik in Londen losgelaten als een heuse toerist. En zo heb ik me dan ook gedragen. Vroeg uit het hotel vertrokken (9.00 uur en na een heel stevig ontbijt) om direct maar de Underground te pakken naar Westminster. Al kijkend op het metrokaartje kwam ik er achter dat Buckingham Palace eerst voorbij kwam. Toch maar ietsje eerder uitgestapt, want changing the guards leek me ontzettend leuk om te zien. Blijkbaar wisselen ze in de winter niet erg vaak van poppetjes, want de eerstvolgende wissel zou zaterdag zijn. Verder wel leuk die lange bontmutsen en stalen gezichten.
En nog een filmpje van een bontmuts:
Toen ben ik maar lopend naar the ‘armory’ gegaan. Lekker een wandelingetje door het park, alwaar de Londen Eye zich oprichtte boven de hoogbouw. Bij die ‘armory’ zouden paarden en bewakers in vol ornaat zijn, dus ik had me weer helemaal opgeladen om de toerist uit te hangen. Ik trof een leeg plein aan en de teleurstelling was dan ook best groot. Nadat de treurnis was verdwenen ben ik midden over het plein gelopen en onder het tunneltje door om zo Westminster aan te doen. Zie ik ineens uit een spelonk van het tunneltje een raar poppetje lopen die nét voor me uit liep. Rode overgooier aan en grote belachelijke schoenen waar ie nogal moeilijk op leek te lopen.
Uiteraard een fotootje gemaakt en op naar de volgende attractie. “Wesminster it is!”
Ik was me er niet van bewust dat Big Ben (grote Bennie voor ons Hollanders) ook bij het parlement stond. Alweer een gelukje. In de verte was trouwens de Londen Tower Bridge te zien en dat was het één na laatste wat ik nog wilde zien.
Voor de Tower Bridge heb ik toch maar de Underground gepakt. Het leek me nét iets te ver lopen en ik had al spierpijn in mijn scheenbenen en knieholtes…
Ritje met de Underground deed er maar 7 minuten over om praktisch naast de Tower Bridge uit te stappen. Waarom moeilijk als het makkelijk kan?
Indrukwekkend die brug! Ik ben er even overheen gelopen en het loopt net zo massief als dat ie er uit ziet.
Onderweg kwam ik langs Downingstreet. In de jaren zestig van de twintigste eeuw was Downingstreet aan de buitenkant voor een ieder toegankelijk. Vanwege veiligheidsredenen is dat nu (vanaf in elk geval 2000), niet meer mogelijk, en kan je het gebouw alleen bekijken vanaf Whitehall.
Het laatste wat ik wilde zien was Oxford Street. Een heeeeele lange/grote winkelstraat waar ik vast wel een souvenirtje voor mijn twee thuisblijvers kon kopen. Dat bleek toch iets lastiger. Ik had namelijk nog maar 35 pond en alles wat ik echt leuk vond was duurder. Pinnen wilde ik niet, want dan blijf ik nog met die ponden zitten.
Uiteindelijk besloten (na de Oxford Street op en neer te hebben gelopen) om dan toch maar niets mee te nemen.
We hadden met de rest van de groep afgesproken op station Tottenham Hale. Ik wilde daar goed op tijd zijn en stapte al om 15.15 uur het station uit op zoek naar een fijne kop koffie, toiletbezoekje en rust in mijn (scheen)beentjes. Ik heb daar bij een koffiehuis een medium koffie besteld, waarbij ik (toen ik de kom kreeg) wel heb gevraagd of ze daadwerkelijk mij de medium hebben gedaan. Dat hadden ze….. Sjemig, wat een sloot koffie!
Vandaag weer over de BETT 2010 gewandeld en weer veel gezien en gehoord. Rond een uurtje of 4 heb ik me maar opgemaakt voor een lange wandeling. Ik wilde per sé naar de Royal Albert Hall met bijbehorend standbeeld. Eerst lekker door een park gelopen, even weg van de drukte.
Best een imposant standbeeld.
Op de terugweg heb ik een andere route gelopen en daarmee kwam ik langs “The house of dead comedians” waar Benny Hill schijnbaar heeft gewoond… Toch maar even meegemaakt
Morgen ga ik naar de Big Ben, Buckingham Palace, Westminster en de Tower Bridge. Hopelijk lukt me dat allemaal.
Geen foto/video Isabel gehalte vandaag trouwens.
Ze kan al wel los staan (voor een paar seconden) en blijkbaar gaat lopen aan 1 hand ook redelijk goed.
Ja ja, ik ben even weg. Ik zit namelijk nu in Londen voor mijn werk. Daar is een grote onderwijsbeurs; The Bett 2010 en ik mocht mee.
Vanochtend vroeg (rond 3.30 uur) werd ik opgehaald. Na anderhalf uur rijden waren we op het vliegveld Weeze.
Inchecken ging niet helemaal volgens plan. Mijn flesje deo was te groot, maar ik had ook nog mijn dartpijlen meegenomen. Dat bleek niet slim…
Daarna werd mijn laptopje gecontroleerd op explosieven en nadat er geen sporen waren gevonden, moest ik helaas van de deo en de pijlen afscheid nemen. Na een kwartier was ik daar wel overheen en konden we boarden.
Een kort uurtje later waren we op London Stansted airport. Na enige treuzelingen begaven we ons naar het treinstation en 45 minuten later stapten we uit, ‘redelijk’ dichtbij Earls Court, de plek van ons hotel. Wel moesten we nog een metro rit maken van ongeveer een half uur en de metro in Londen is DRUK, erg DRUK.
De eerste uren op de beurs waren in ieder geval erg interessant. Morgen weet ik waar ik meer informatie wil hebben, dus dat wordt een lange dag.
Om toch nog enig Isabel gehalte in deze log te stoppen:
…is voor mij niet echt geweldig begonnen, hoewel oudejaarsdag en nieuwjaarsochtend wel erg gezellig waren.
De aanloop naar oud en nieuw waren voor Isabel geen succes. Ze sliep en at slecht. Dus we maakten ons wel een beetje druk voor de oudejaars avond.
Ze is om 18:00 uur in slaap gevallen en de volgende ochtend om 07:00 uur weer wakker geworden…
Inmiddels ben ik weer helemaal ‘boven Jan’, maar Isabel én Adinda hoesten nog alles bij elkaar. Neemt niet weg dat we veel plezier hebben. Het onderstaande filmpje geeft dat wel een beetje weer.
Het is weer een lang filmpje, dus voeten op tafel, kopje koffie er bij en kijken maar:
Het stuk(je) stof op haar hoofd is trouwens ondergoed van Adinda….
